(Lb 24,2-7.15-17a)
Gdy Balaam podniósł oczy i zobaczył Izraela rozłożonego obozem według swoich pokoleń, ogarnął go Duch Boży i zaczął głosić swoje pouczenie, mówiąc: Wyrocznia Balaama, syna Beora; wyrocznia męża, który wzrok ma przenikliwy; wyrocznia tego, który słyszy słowa Boże, który ogląda widzenie Wszechmocnego, który pada, a oczy mu się otwierają. Jakubie, jakże piękne są twoje namioty, mieszkania twoje, Izraelu! Jak szerokie doliny potoków, jak ogrody nad brzegiem strumieni lub jak aloes, który Pan sadził, i jak cedry nad wodami. Płynie woda z jego wiader, a zasiew jego ma wilgoć obfitą; król jego wiele mocniejszy niż Agag, królestwo jego w górę wyniesione. I wygłosił swoje pouczenie, mówiąc: Wyrocznia Balaama, syna Beora; wyrocznia męża, który wzrok ma przenikliwy; wyrocznia tego, który słyszy słowa Boże, który ogląda widzenie Wszechmocnego, a w wiedzy Najwyższego ma udział, który pada, a oczy mu się otwierają. Widzę go, lecz jeszcze nie teraz, dostrzegam go, ale nie z bliska: wschodzi Gwiazda z Jakuba , a z Izraela podnosi się berło.
Jakże piękne jest królestwo Boże! Wystarczy tylko dać się ogarnąć Duchowi Bożemu jak prorok Balaam. Wystarczy otworzyć oczy, a dostrzec można wspaniałość obfitości, którą przygotował Pan. Tak, jak prorok błogosławił Izraelowi, tak Bóg błogosławi swojemu ludowi. Jak podniosło się berło z Izraela, tak króluje po dzień dzisiejszy nad kościołem Bożym. Przeżywając czas Adwentu przygotowujemy się do świętowania tego radosnego wydarzenia, kiedy berło zostało podniesione, kiedy Król przyszedł na ziemię. Naszym zadaniem jest, aby Jego królestwo ogarnęło jak najwięcej serc. Nasze spotkania modlitewne także temu służą. Zgromadźmy się zatem przy Królu w najbliższą środę, pełni Jego błogosławieństwa, z otwartymi sercami i na Jego Chwałę.
Tomek
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Jeśli nie jesteś zalogowany, podpisz się pod komentarzem.